Lekker zitten bij de kachel en kijken naar de mooie sneeuwplaatjes als op een kerstkaart. In de Voornse politiek is het ijzig, het ijzelt ook, want men glibbert van het ene naar het andere standpunt. Bij een kind weet je dat de melktanden wisselen voor “gewone”, maar bij sommige partijen is het trekken geblazen van de tanden en kiezen (standpunten) en heeft men nu een kunstgebit dat rammelt aan alle kanten en dan zegt dat men dit altijd al had gewild. Nog een beetje verdoofd door de prik denk ik.
De verhoudingen staan op scherp en het ijsballen gooien naar elkaar is begonnen (gewone sneeuwballen heeft men overgeslagen). Tot de verkiezingen moet je gewoon je werk doen, waarvoor je bent gekozen. Je hoeft geen debatten te winnen, als raadslid moet je proberen besluiten te verbeteren. Wat niet uit te leggen is, moet opnieuw bekeken worden. Besturen is geen doel maar een verantwoordelijkheid. En dat alles in een klimaat welke anderen respecteert en niet weg zet als…
Van mij mag het snel dooien en weer voorjaar worden met lokale onderwerpen die voor ons allen, en de inwoners van belang zijn. Ik zie alweer sneeuwklokjes en krokussen als ik wandel.